اگر [ امام ] حسن ( ع ) بر جان خويش بترسد ، مىتواند اظهار تقيّه كند و با معاويه بيعت كند ، چنان‌كه على ( ع ) به تقيه رفتار كرده ، با ابو بكر ، عمر و عثمان بيعت نمود . شيعه معتقد است اينكه امامان بيعت كسانى را كه بر آن غلبه يافته‌اند بپذيرند ، موجب سقوط آنان از مقام امامت نمىگردد ، چرا كه پيامبر ( ص ) به امامت آنان تصريح كرده و دانش احكام [ دين ] و شناخت حلال و حرام را نزد آنان به وديعت نهاده و نيز تمامى آنچه را كه مايهء اصلاح بندگان [ خدا ] و سرزمين‌ها تا هنگامهء قيامت مىشود [ به آنان آموخته است ] . 37 . پس از رحلت [ امام ] حسن ( ع ) شيعيانى كه به نسق عقيده داشتند ، [ امام ] حسين ( ع ) را امام دانستند و پس از مرگ معاويه و روى كار آمدن فرزندش يزيد ، مردم [ شيعهء ] كوفه براى [ امام ] حسين ( ع ) نامه‌هايى نوشتند و او را دعوت به قيام كردند . حضرت - كه درود خدا و بهترين سلام‌ها و تهنيت‌هاى الاهى بر او باد - به همراه خاندان و شيعيان خاص خود به طرف آنان حركت كرد . هنگامى كه خبر خروج آن حضرت [ از مدينه ] به عبيد الله بن زياد - كه آن زمان استاندار عراق بود - رسيد ، عمر سعد ، فرزند سعد بن ابى وقاص را [ با سپاهى ] به سوى او گسيل داشت [ تا جلوى ورودش را به كوفه بگيرد ] . او از ورود [ امام ] حسين ( ع ) به كوفه ممانعت كرد و به جنگ با وى برخاست تا آنكه سرانجام در سرزمين كربلا كشته [ - شهيد ] شد . درودهاى خدا بر او باد . 38 . پس از كشته شدن [ امام ] حسين ( ع ) شيعيان معتقد به نسق با يكديگر اختلاف كردند و سرانجام به دو دسته تقسيم شدند : [ 1 . ] گروهى كه بعد از [ امام ] حسين ( ع ) على بن الحسين ( ع ) را امام مىدانند ؛ زيرا او فرزند و وارث آن حضرت بوده است . آنان مىگفتند كه [ امام ] حسين ( ع ) مقام امامت را براى او وصيت كرده است اين گروه همان كسانى هستند كه معتقدند ، امامت تا روز قيامت پيوسته در ميان فرزندان فاطمه ( س ) باقى خواهد ماند . [ 2 . ] گروهى كه مىپنداشتند پس از [ امام ] حسين ( ع ) محمد بن على